Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]rindirâri st. m.
st. m. — Graff IV,1172.
hrindirarae: nom. pl. Gl 2,341,11 (clm 22053, 9. Jh.; zu -ae vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 198 Anm. 4a). — rinde-rære: nom. sg. Gl 3,444,2.
Verschrieben: ridderere: nom. sg. Gl 3,444,2 (Wien 804, 12. Jh.).
Rinderhirt: hrindirarae [hunc (actum, sc. ein Feldmaß)] baetici (Hs. boetici) [arapennem dicunt, ab arando scilicet, Is., Et. XV,15,4] Gl 2,341,11 (z. St. vgl. Mlat. Wb. I,1510,49 ff. s. v. boeticus). rinderære bubulcus (Hs. bubulus, vgl. Mlat. Wb. I,1597 s. v. bubulcus) 3,444,2.