Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
houfe swv.
hûfe , houfe ( ahd. hûfôm, houfôm Graff 4,834. 835 ) swv. ich häufe. 1. mit transit. accus. dort swenden hort, hie hûfen Barl. 115,22. die sunde wart gehoufet als ein berc Marleg. 19,171. ich houfe nôt über nôt Pilat. 238. 2. mit reflex. accus. doch hûfte sich ir ungemach Pass. 74,4. 3. mit adverbialpräp. ein ûf gehûfeʒ ( doch wol ûf gehûfteʒ) und ein überflüʒʒigeʒ meʒ Griesh. pr. 1,56.