Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
houbitôn sw. v.
sw. v., mhd. houbeten, houpten; as. hōfdon (s. u.), mnd. hoveden; afries. hav(e)dia; ae. héafdian. — Graff IV,759.
ge-houbetet: part. prt. Npw 41,1. — gi-hafdade: part. prt. nom. pl. m. Gl 2,741,2 = Wa 17,21 (Wolf. Helmst. 553, 11. Jh.; z. -a- für -o- in Mittelsilbe vgl. Klein, Stud. S. 484).
jmdn. enthaupten, (allgem.) töten(?): gihafdade uuerthath [vos qui estis alterius et ignotae legis, nisi hac nocte discedatis, in crastinum] decapitabimini [Pass. Adalb. p. 186 E] Gl 2,741,2 = Wa 67,21. diu stat Caluariae ... da uurten gehoubetet (Np irslagen) die ferdamnoten, da uuart ouh Christus gecruciget Npw 41,1.