Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hor(o)gans st. f.
st. f., mhd. horgans. — Graff IV,220.
hor-gans: nom. sg. Gl 3,29,60 (15. Jh.). 87,12 (SH A, 7 Hss.). 203,47 (SH B). 406,43 (Hd.; oder nom. pl.?, s. u., vgl. Braune, Ahd. Gr.14 § 219 Anm. 1. 241 Anm. 1). Hbr. I,164,723 (SH A).
or-gans: nom. sg. Gl 3,29,60 (clm 4350, 14. Jh.; davor ein Buchstabe ausgestrichen, vgl. Steinm.); hierher auch (?): dass. 27,21 (ebda.), oder eigene Bildung orre-gans, s. unter 2 die Parallelhss.
höre-gans: nom. sg. Gl 3,87,13/14 (SH A, 15. Jh.). 1) Bläßhuhn, Fulica atra (vgl. Suolahti, Vogeln. S. 302. 305 f.), auch Moorschneehuhn, Weißes Haselhuhn, Lagopus albus (? Vgl. ebda. S. 255): horgans fulica Gl 3,29,60 (andere Hss. scarbo, merifogal, stara, merifalko, inuogel, uualder, vtinsvvvalvvve). 87,12 (vgl. fulica dicta, quod caro eius leporinam sapiat ... apud Graecos lagois dicitur. Est enim avis stagnensis, Is., Et. XII,7,53). 203,47. 406,43 (fulicae). Hbr. I,164,723; z. Lemma vgl. auch Diefb., Gl. 250c f. 2) fälschlich für Auerhuhn, Tetrao urogallus (?): organs ortigometra Gl 3,27,21 (andere Hss. orrehuon, -hano, birchuon; z. Lemma vgl. auch Diefb., Gl. 401c).