horanus

^*horanus (hir-), -a, -um. 1 adi.: a ad horam pertinens – zur Stunde gehörig, Stunden-: MLWAlbert. M. animal. 5,38 ‘sepia ... quamlibet unam suam ovationem complet in quindecim diebus’, hoc est in duobus circulis -riishorariis planetarum. metaph. 5,1,9 p. 229,61 est motus ... diurnus vel -nushoranus (hiranus P). summ. theol. I 5,23,3,2 p. 139,16 sic ... sunt tam causata a motu caeli quam non causata, ... ita quod dicamus ipsa secundum tempus esse indivisibilia ut nunc, vel extensionis divisibilis ut -riahoraria vel diurna. b brevis, fluxus – kurz, flüchtig, vergänglich: MLWWolbero cant. praef. 1016^B longa ... in sanctis est charitas, quia non -riahoraria, sed perseverans et continua. MLWPetr. Trev. David 19 eorum (monachorum) compunctio non continua, sed -riahoraria est. MLWAlbert. M. eth. II 10,2,2 p. 627^a,39 -riahoraria ... speculatio beatum non facit: nihil enim imperfectum attribuendum est felicitati. 2 subst.: a masc. i. q. cantor qui horas canonicas in ecclesiis psallendo exsequitur – Kantor, der das Stundengebet versieht (fort. de beneficiario): MLWChart. archiep. Magd. 362 p. 476,21 (a. 1179) quorum (testium) nomina sunt hec: Rotkerus ... maior prepositus, Gero vicedominus, Fridericus -riushorarius eqs. b neutr. i. q. liber hymnos horis canonicis canendos continens – Liederzyklus für die kanonischen Stunden, ‘Horen’: MLWGodesc. Saxo carm. 10 praef. qui (Deus) me sine merito meo dignatus es honorare hoc -riohorario (orarium codd.); ne ... amittam hoc -riumhorarium (orarium codd.; ex orarum corr. B).Orth-Müller