hoquetatio

hoquetatio -onis f. ‚Hoquetierung‘ (Bezeichnung für eine durch abwechselndes Pausieren verschiedener Stimmen oder bei Beschränkung auf eine Stimme durch eine Durchsetzung mit Pausen gekennzeichnete Kompositionsart) — the act of making hocket (term for a compositional technique that is characterized by rests alternating between voices in compositions with more than one organal voice, or by repetitive use of rests in compositions with a single organal voice) [s.XIII] LmLLambertus p. 281a: resecata musica, id est ipsa hoccitatio, est illa, que sit secundum rectam vocem et omissam, videlicet quando ab aliqua perfectione tempus sit resecatum. Et hoc dico dupliciter, nam aliquando a parte principii fit resecatio, aliquando a parte finis. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 224, 16-27. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 228, 30: nota, quod talis hoquetatio fit pro mutua instituentium voluntate aut continue aut etiam intermisse aut per simplices voces aut per compositas. LmLAnon. Emmeram. 2 p. 234, 3: per tertiam speciem hoquetatam dicens, quod in ea et in aliis speciebus perfectis sit longarum et brevium hoquetatio pro voluntate mutua ordinata, sicut patet hic et in similibus (sequitur exemplum). LmLAnon. Emmeram. 2 p. 234, 37: Hic vult actor ostendere, qualiter alternationem vocum mutue distributam discantus appositio saepius interrumpit, dicens, quod non solum talis hoquetatio per se posita simpliciter reperitur, immo discantus ordinatio secundum maneriem aliquam sive modum per aequipollentiarum convenientiam ibi pluries fit reperta ad hoc, ut armoniae modulatio gratiosior et dulcior videatur. [s.XIV] LmLIac. Leod. comp. 3, 1, 6. LmLIac. Leod. comp. 3, 4, 26: Pluries item si discantent pariter, unusquisque aut per fractiones, hokettationes, sincopationes, truncationes vel etiam saltus ita distincte se habeat, ut cum aliquo non discordet, non ascendat aut descendat praeterquam in his sonis, quos continuari libet, tertiis videlicet, sextis vel etiam compositis.