Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]lûttaruuîn st. m.
st. m. (zur Geminate s. [h]lûttar), mhd. lûterwîn, frühnhd. nhd. dial. thür. (thür. in anderer Bed.) lauterwein Thür. Wb. 4,149; mnd. lutterwîn. — Graff I,886.
Zum Übergang zwischen Komp. u. syntaktischem Gefüge vgl. Wilm., Gr. 22 § 401,1.
Erst ab 12. Jh. belegt.
luttir-win: nom. sg. Gl 3,155,27 (SH A). — luter-: nom. sg. Gl 3,155,27 (SH A, 3 Hss., 1 Hs. -v-). 214,17 (SH B). 373,4. 17 (beide Jd). Hbr. I,339,357 (SH A); lutir-: dass. Gl 3,155,26 (SH A, 2 Hss.).
klarer, nicht (durch Hefe usw.) getrübter Wein: lutirwin limpidum vinum quasi limphidum, a limpha, quod est aqua [Hbr. I,339,357] Gl 3,155,26. Hbr. I,339,357 (im Abschn. De potu et coloribus vini). luterwin limpidum vinum prospicuum (l. perspicuum) [Hbr. II,91,99] Gl 3,214,17. luterwin limpidum vinum 373,4. merum vinum 17 (danach gemuzet defaecatum druoue win faeculentum).