Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]lûst(a)ren sw. v.
sw. v. (zur Bildg. vgl. Riecke, jan-Verben S. 203 f.), mhd. lûstern, lustern, nhd. dial. schweiz. lûsteren Schweiz. Id. 3,1480 f., schwäb. lusteren Fischer 4,1350 f., auch lausteren a. a. O. S. 1055, bair. laustern Schm. 1,1524; mnd. lüsteren, mnl. luusteren; vgl. ae. hlystan, an. hlusta. — Graff II,293 s. v. lûstarjan.
hlustrenti: part. prs. Gl 1,190,29 (PaRa); hlusterendi: dass. ebda. (K). — luustrenter: part. prs. nom. sg. m. Gl 1,510,17 (Rb; luu-); lustr-: nom. pl. m. -ente 647,35 (M); -enta 818,67 (M, 4 Hss.); -ante 801,13 (clm 14747, 9. Jh.); -inti 818,68 (M, clm 14689, 12. Jh.?); dat. pl. -entem 543,31 (Ja); -enten 526,25 (Sg 299, 9. Jh.). 2,52,6 (clm 19410, 9. Jh.); -enden 1,526,25. — lusdre: 2. sg. imp. Beitr. (Halle) 82 (Sonderband), 138 (Vat. Pal. lat. 14, 9. Jh.).
mit angespannter Aufmerksamkeit auf etw. achten, mit den Sinnen aufmerksam sein, meist im Part. Praes.: a) aufmerksam zuhören: lustrenten oron [apertis oculis nostris ad deificum lumen,] adtonitis auribus [audiamus ... quid nos admonet vox dicens, Reg. S. Ben., Prol.] Gl 2,52,6. lusdre [ille assumpta parabola sua, ait: sta Balac, et] ausculta [, audi fili Sephor, Num. 23,18] Beitr. (Halle) 82 (Sonderband), 138; b) aufmerksam blicken: hlustrenti pihaltenti edo pitumilonti inians intentus vel adtonitus Gl 1,190,29 (zur Glossierung vgl. Splett, Stud. S. 267). zuakilosenter ędo luustrenter [quid te elevat cor tuum, et quasi magna cogitans,] attonitos (Hs. attonitus) [habes oculos? Job 15,12] 510,17. lustrenten [qui] attonitis [oculis cogitat prava, mordens labia sua perficit malum, Prov. 16,30] 526,25. 543,31; c) gierig nach etw. trachten: lustrante ł tole [sed ad sua desideria coacervabunt sibi magistros,] prurientes [auribus, et a veritate quidem auditum avertent, ad fabulas autem convertentur, 2. Tim. 4,3] Gl 1,801,13. lustrenta [ebda.] 818,67; d) Vok.-Übers.: lustrente [in terra sedebunt, et] attoniti [super repentino casu tuo admirabuntur, Ez. 26,16] Gl 1,647,35.