Hauptquelle · Lothringisches Wb.
Hiwel m.
Hiwel [hiwəl Bi. Fo. Go. Lix. Vbg. u. s.; híwəl Ett. Sgd. D. ; huwəl Si. ; hibəl Bo. Falk. Mü. — Pl. hiwələ, híwəln, hîbəln. — Demin. hiwəlχə, híbəlχin] m. Hügel, Erdhaufen. Von den Urbachern ( Kr. Saargemünd) heißt es: Ihr Urbacher hinnerm Hiwel, schissen all in eïnen Kiwel. — Zss.