Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hîbâri adj.
adj., mhd. hîbære; mnl. hu(w)baer. — Graff IV,1066.
hi-bar-: Grdf. -i Gl 3,68,2 (SH A); nom. sg. f. -iu 1 (SH A, 3 Hss., 1 Hs. -iv). — hy-beru: nom. sg. f. Gl 3,218,29 (SH B, Anh.).
heiberiu: nom. sg. f. Hbr. I,121,85 (Erlangen 396, 13. Jh.).
Wohl verschrieben: hi-barwi: Grdf. oder nom. sg. f. Gl 3,68,2 (SH A, Wien 2400; aus -iu?).
heiratsfähig: hibariu nubilis Gl 3,68,1 (5 Hss., 3 hîbârîg). 218,29. Hbr. I,121,85.
Vgl. hîbârîg.