Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
heptagonus
heptagonus (e-, epit-, ep(i)thog-, epig-), -a, -um. (ἑπτάγωνος) acc. pl. -es: MLW l. 55. 1 adi.: a de numero i. q. septenarius – Sieben- (usu math.) : Albert. M. phys. 3,2,1 p. 170,39 si sequentem parem (sc. numerum) , qui est quatternarius, circumponas huic numero (sc. ternario) constituto, generabitur e-us eptogonus , hoc est septem. b de medicina i. q. septem speciebus confectus – aus sieben Zutaten bestehend : Alphita G 43 gonos (sc. dicitur) genus; inde trociscus trigonus, de tribus generibus specierum, et tetragonus et e-us eptagonus (epit- epitagonus , epig- epigonus , epitetragonus var…