Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hegitûba sw. f.
hegitûba , auch hag ( e ) - ( s. u., vgl. dazu Gröger S. 103 ) sw. f. , mhd. hac-, hegetûbe. — Graff V,350. heki-tubin: nom. pl. Gl 2,681,62; heke-tuba: nom. sg. 3,459,18. hegi-tub-: nom. sg. -a Gl 3,305,38 ( SH d ). 443,5 ( Hs. heigi-); -e 23,36. 671,40; hege-: dass. -a 23,35 ( 3 Hss. ). 250,37 ( SH a 2 ). 341,12 ( SH g, 3 Hss. ). BES 6,53,19. Thies, Kölner Hs. S. 177,24 ( SH ); -e Gl 3,23,43. 250,37 ( SH a 2 ). Siewert, Gl. S. 119,3 (-v-); -æ Gl 3,23,43 ( Straßb. A 157, 12. Jh. ); nom. pl. -un 2,336,9 ( clm 375, 12. Jh. ); acc. pl. -un 338,23 ( ebda. ). — hege-tb: nom. sg. Gl 4,153,52 ( Sal…