Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hebinôn sw. v.
sw. v., mhd. hebenen. — Graff IV,737.
hepin-: 2. sg. imp. -o Gl 1,579,45 (M, 5 Hss.); part. prs. nom. sg. m. -un, -un. (2 Hss.) 751,45. 46 (M); 3. sg. prt. -ota 753,65 (M, 5 Hss.); hebin-: 2. sg. imp. -o 579,46 (M); part. prs. nom. sg. m. -unter 751,47 (M). Verstümmelt: hepinun ..: part. prs. nom. sg. m. Gl 1,751,45 (M); verschrieben: hepinuntei: dass. 48 (M); verschr. ist wohl auch: ebine: 2. sg. imp. 579,46 (M, clm 22 201; vgl. Braune, Ahd. Gr.14 § 153 Anm. 2, aber auch Matzel S. 145).
jmdn. gut, freundlich behandeln: hepino [si est tibi servus fidelis, sit tibi quasi anima tua: quasi fratrem sic eum] tracta [Eccli. 33,31] Gl 1,579,45. hepinunter minnonter [humane autem] tractans [Iulius Paulum, permisit ad amicos ire, Acta 27,3] 751,45; spez. jmdn. als Gast haben, behandeln: hepinota ł uns dionota, auch minnihafto hepinota [qui (princeps Publius) nos suscipiens, triduo] benigne exhibuit [Acta 28,7] 753,65.
Vgl. hefinôn.