Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
hauptstatt f.
hauptstatt , f. , mhd. houbetstat, 1 1) die stätte wo der kopf sitzt: daʒ ist ain slang, diu hât zwai haupt, ainz an der rehten hauptstat, daʒ ander hinden an dem swanz. Megenberg 263, 9 . daher auch hauptstatt für haupt selbst: ein hübsche hauptstatt, decorum caput, ein hübsch haupt. Maaler 214 a . 2 2) die stätte ' zu häupten ', kopfende: hauptstatt am bett, die haupteten, cervical, pluteus Maaler das. 3 3) die stätte wo das haupt abgeschlagen wird, richtstätte: houptstat der enthouptung, calumen, est calvarie locus ubi malefici decollantur homines. voc. inc. theut. k 4 a ; anger, gelegen be…