Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hant(a)lam adj.
adj., nhd. handlahm; an. handlami. — Graff II,210.
hant-lamer: nom. sg. m. Gl 2,368,17; hanta-lamon: acc. sg. m. 433,10 (Paris Nouv. acqu. lat. 241, clm 14395, beide 11. Jh.; z. Fugenvokal vgl. Gröger § 23,2).
an der Hand gelähmt: hantlamer mancus [Prisc., Inst. II,49,12] Gl 2,368,17; Vok.-Übers.: hantalamon [vestros valentes corpore interna conrumpit lepra, errorque] mancum (Glosse: curve) [claudicat et caeca fraus nihil videt, Prud., P. Laur. (II) 231] 433, 10.