Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hanafîn adj.
adj., mhd. henfîn, nhd. hanfen, hänfen; mnd. hennepen. — Graff IV,962.
hanafiner: nom. sg. m. Gl 4,227,8; hanaphiniu: acc. pl. n. 2,649,4 (i d. Endg. von zweiter Hand hineinkorr.).
aus Hanf, hänfen: hanaphiniu stuppea [vin- cula collo (des Trojanischen Pferdes) intendunt, Verg., A. II,236] Gl 2,649,4. hanafiner cannavineus 4, 227,8.