Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
gripfîg
256,1 (12. Jh.):
‚Ansichreißer, Räuber; ra-. S. -ari. – *gripfîgAWB adj., nur Gl.
pax, raptor‘
3,256,1 (12. Jh.):
‚an sich reißend, raubgie-. S. -îg. – *gripfigeAWB (oder
rig; rapax‘
*griffige?) mhd. st. f., nur Gl. 4,157,39
(13. Jh.) geriffige:
‚Raubgier; rapacitas‘. –
gripflîhAWB adj., nur Gl. 4,127,60 (12. Jh.).
157,37 (13. Jh.): (subst.)
‚Räuber; rapax,. Deverbale Bildung (s.
praedo violentus‘
Schmid 1998: 245). S. kgripfen, -lîh. – Diese
Wörter gehören zur Sippe von kripfen (bair.
chr-)
‚ergreifen, an sich raffen‘(s. d.), das
mit grîfan nicht verwandt ist; die Formen mit
anl. gr- sind erst im 12.–13. Jh. unter dem
Einfluß von grîfan entstanden. Der Ansatz
eines Intensivums *gripfen zu grîfan (Schatz
1927: § 220; Lühr 1988: 356 u. a.) ist abzu-
lehnen (vgl. H. Tiefenbach, BNF 15 [1980],
70 f.). – Ahd. Wb. 4, 438 f.; 5, 413 ff. (kripfen
usw.); Splett, Ahd. Wb. 1, 323 (s. v. grîfan);
Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 491. 494. 681;
Schützeichel6 140; Starck-Wells 241. 820.
824; Schützeichel, Glossenwortschatz 4, 58;
5, 344 (kripfen usw.).