Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
grandaevus
grandaevus (-devus, -divus), -a, -um (-is, -e: MLW MLW l. 59. 60 ). 1 adi.: a longaevus, diuturnus, pergrandis natu – langwährend, -dauernd, hochbetagt : α proprie: Hraban. epist. 50 p. 505,2 qui licet numquam aliquid fuerim, longe tamen propter -devam grandevam aetatem modo aliud sum quam eram. Hrotsv. Pel. 171 (ed. Berschin) patriam prestat me (sc. patrem) linquere caram ... quam te (sc. filium) -dev grandev ę vinclis spem tradere vitę. Dudo hist. 3 p. 181,8 (ed. Lair) -i grandaevi situs diuturnitate consumptus non valet Rollo regno ... auxiliari. Berth. chron. B a. 1060 p. 189, 8 quidam Bel…