Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
glinsen sw. v.
sw. v., mhd. nhd. mnd. glinsen.
glinsentis: part. prs. gen. sg. n. Gl 1,663,54 (M, clm 22 201, 12. Jh.).
glänzen: [brachia eius (eines Engels), et quae deorsum sunt usque ad pedes, quasi species aeris] candentis [Dan. 10,6].
Vgl. glinsôn.