Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gisêl(a)haften sw. v.
sw. v. — Graff VI,184.
gi-sel-hafti: 3. sg. conj. prt. Gl 2,273,2 (M; zum Prät. ohne -i- u. mit Vereinfachung von -t- vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 363 Anm. 4c). 273 Anm. 1 (M; ausrad.).
Verschrieben: ki-sehl-haftit: part. prt. Gl 2,308,13 (Rb).
jmdn. beseelen: giselhafti ł gipirnti (1 Hs. gipirnti, darüber Rasur von giselhafti) [hunc (den kranken Ungläubigen) ad vitam interior virtus] animaret [Greg., Hom. I,4 p. 1449] Gl 2,273,2 u. Anm. 1 (4 Hss. gibirnen). kisehlhaftit [quomodo summus et vivificator spiritus intra uterum matris] animatur [ebda. I,7 p. 1459] 308,13.