Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
girspen sw. v.
sw. v.; vgl. mnd. rspen, mnl. rupsen, ruspen, mhd. rûspern, riuspern, nhd. räuspern. — Graff II,548.
gi-ruspit: 3. sg. Gl 2,667,47 (clm 18059, Gll. 11. Jh.?).
(die Haare, Borsten) aufrichten, sträuben: giruspit [ferox (sc. Eber) et] inhorruit [armos, Verg., A. X,711] (vgl. id est armis inhorruit: aut certe in armos horruit et erexit saetas, Serv.).
Vgl. rospôn.