Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
giruori
[Kb]):
‚Zusammenkunft, Versammlung; con-(s. Splett 1976: 366). Verbalabstrak-
ventus‘
tum. S. giruoren. – giruoridaAWB f. ō-St., im Abr
(1,60,9 [Pa, Kb]) und weiteren Gl.:
‚Berüh-(mhd. gerüerde st. f. n.). S. gi-,
rung, Bewegung, Anschlag (einer Saite);
commotio, contrectatus, impulsus, motio, mo-
tus, tactus‘
S381girûspen – gîsal 382
ruorida. – giruorîgAWB adj., Gl. 1,534,64 (4 Hss.,
10., 11., 12. Jh). 65 (Zeit unbekannt); 2,267,27
(4 Hss., 10. und 11. Jh.). 28 (2 Hss., 11. Jh.).
302,20 (4 Hss., 10. und 11. Jh.):
‚(auf-)blü-
hend, geschäftig; florens, floridus, viridis‘
(mhd. gerüeric, ält. nhd. gerührig, nhd.
mdartl. schweiz. gerüerig [Schweiz. Id. 6,
1268], els. gerüehrig [Martin-Lienhart, Wb. d.
els. Mdaa. 2, 283], schwäb. gerürig [Fischer,
Schwäb. Wb. 3, 435], tirol. griεrig [Schatz,
Wb. d. tirol. Mdaa. 1, 218]; mndl. geroerich,
geruerich). S. giruoren, -îg. – giruornessiAWB,
giruornissinissi n. ja-St., T, OT:
‚Bewegung, Unruhe;(andfrk. giruornussi n.). S. giruoren,
motus‘
-nissi. – giruornessî, giruornissînissî f. īn-St., T, OT:
‚Bewegung, Unruhe; motus‘(andfrk. giruor-
nussi). S. giruoren, -nissi. Vgl. giruornessi. –
Splett, Ahd. Wb. 1, 776; Köbler, Wb. d. ahd.
Spr. 436; Schützeichel6 286; Starck-Wells
219; Schützeichel, Glossenwortschatz 8, 41.
42.