Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
giriggi
‚be-(mhd. giric, nhd. gierig; mndd. gīrich;
gierig, begehrlich; avidus, cupidus, promp-
tus‘
mndl. gierich; afries. girich). S. ger, -îg. –
giriganlîh adj., nur Gl. 2,481,29 (11. Jh.):
‚gewirkt; sutilis‘(s. Kölling 1983: 110 Nr.
126). Ableitung vom Part.Prät. des st. v. I
rîhan (s. d.) (vgl. Schmid 1998: 314. 597). S.
373 giri – girihti1S374
-lîh. – giriggi n. ja-St., bei N und in Gl.
2,687,39 (1. Viertel des 12. Jh.s):
‚Blumen-(vgl. mhd. gerige
gewinde, Kranz; sertum‘
sw. f.
‚Reihe; linea‘). Kollektivbildung mit
Präfix gi- (s. d.) zu riga (s. d.). – girîgheitAWB f.
i-St., nur BaGB und WeGB:
‚Gier, Habgier‘
(mhd. giricheit, nhd. Gierigkeit; mndd.
gīrichēit; mndl. g[i]ericheit; afries. giric-
hēd). S. girîg, -heit. – Ahd. Wb. 4, 288 f.;
Splett, Ahd. Wb. 1, 299. 747. 748; Köbler,
Wb. d. ahd. Spr. 432; Schützeichel6 135.
277; Starck-Wells 218; Schützeichel, Glos-
senwortschatz 3, 466; 7, 401.