Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ginunga st. f.
st. f., mhd. ginunge; ae. ginung, geonung, genung, gynung. — Graff IV,107 s. v. gînod.
kinungan: dat. pl. Gl 2,401,20 (-an verschr.?); ginung-: nom. sg. -a 731,22; dat. sg. -o 453,49 (2 Hss., davon 1 -v-). 602,67 (M); -a 426,3 (2 Hss.). 475,60. 602,67 (M; zu -a vgl. Schatz, Abair. Gr. § 110 b); -e 3,411,41; acc. sg. -a 2,546,33; dat. pl. -vn 416,16. 452,16 (2 Hss., davon 1 -un).
Verschrieben: kinangun: dat. pl. Gl 2,416,16/17. 1) weit geöffneter Mund: ginvngo [inmotus et patente] rictu [constitit (Romanus), Prud., P. Rom. (X) 906] Gl 2,453,49, bildl. für die Wunden eines Märtyrers: ginungvn [(vox) multis ... fusa] rictibus [reddit sonos, ebda. 567] 452,16. 2) aufgesperrter Rachen; das Aufreißen des Rachens: mit kinungan [mansuescit rabies (der Löwen) fameque blanda praedam] rictibus [ambit incruentis, Prud., H. p. cib. (IV) 51] Gl 2,401,20. 416,16. ginunga [daemones, qui lupino capta] rictu [devorant praecordia, Prud., P. Calag. (I) 98] 426,3. 475,60. ginunga [quae (belvae) cum] rictu (Hs. rictus) [oris morsum corpori minitarentur, Vita Ant. p. 49 a] 731,22. 3) Kluft, Schlund der Erde: ginunga [hunc eques illa dolum ... incidit et caecum subito patefecit] hiatum [Prud., Psych. 271] Gl 2,546,33. ginungo [aut] hiatu [terrae aut aquae diluvio ... supplicium civitas dependisset, Ruf., Hist. eccl. III,6,16 p. 205,27] 602,67. 4) Glossenwort: ginunge hiatu Gl 3,411,41.