Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ginuhtsamôn sw. v.
sw. v.; ae. genyhtsumian (-niht-). — Graff II,1013.
ki-nuht-sam-: 3. sg. -ot Gl 4,17,73 (Jc); part. prs. nom. pl. m. -onte 1,766,54 (vgl. Ahd. I,498; Sg 70, 8. Jh.); ke-: 3. pl. -ont S 196,24 (B); 3. pl. conj. -oen 245,1 (B); gi-: 3. sg. -ot T 44,16. 145,9. 149,8; 3. pl. -unt Gl 2,179,9 (M, Wien 2723, 10. Jh.; zu -u- vgl. Baesecke, Ahd. S. 233); 3. sg. conj. -o T 25,7. 148,5; 3. sg. conj. prt. -oti Gl 2,606,26 (M). — ga-nut-samo: inf. (?) Beitr. (Halle) 85,39,7 (Wallerst. I, 2, Lat. 4°, 2, Gll. 8. u. 9. Jh.; hinter -m- schwaches o, darüber längerer Schrägstrich (Nasalstrich?), vgl. ebda. 40,7 u. Festschr. Bergmann S. 7,4; zu -t- für -ht- vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 154 Anm. 6).
Mit Ausfall des Dentals (vgl. Gröger S. 195 f.): gi-nuh-samunt: 3. pl. Gl 2,179,8 (M, 2 Hss.; zu -u- vgl. Baesecke a. a. O.). — gi-nuch-samin: part. prs. nom. sg. m. Gl 1,575,26/27 (M, clm 22201, 12. Jh.; zu -i- vgl. Baesecke a. a. O.; oder zu ginuhtsamen?).
Verschrieben: ca-nuhtar-samont: 3. pl. Gl 1,130,20 (Pa; l. canuhtsamont; -ar- aus Nachbargll. eingedrungen, vgl. Baesecke, Abrog. S. 43). Verstümmelt oder verkürzt geschrieben: k . n .. mont: 3. pl Gl. 1,765,8 (Sg 70, 8. Jh.; l. kinuhtsamont, Steinm.; vor und nach n Zwischenraum, vgl. Ahd. I,482).
Hierher (?), verstümmelt: .. ht ..: 3. sg. Ernst, Griffelgl. S. 481,63 (clm 6277, Hs. 9. Jh.; l. kinuhtsamot?). 1) genügen: a) in ausreichender Menge verfügbar sein: ginuhtsamoti. hulfi [cum clausi undique hostibus tenerentur nec evadendi facultas ulla] suppeteret [Ruf., Hist. eccl. XI,1 p. 1002] Gl 2,606,26. ganutsamon [quaerite ergo primum regnum dei, et iustitiam eius: et haec omnia] adiicientur (Hs. -iec-) [vobis, Matth. 6,33] Beitr. (Halle) 85,39,7; b) ausreichen, genügen, mit Dat. d. Pers.: ginuhtsamot themo iungiren thaz so si so sin meistar, inti scalc so sin herro sufficit discipulo ut sit sicut magister eius, et servus sicut dominus eius T 44,16. min odouuan ni ginuhtsamo uns inti iu ne forte non sufficiat nobis et vobis 148,5; in bruchstückhafter Übers.: .. kenuhtsamoen .. duo pulmentaria cocta fratribus omnibus sufficiant S 245,1; c) von Personen: einer Anforderung genügen, zu etw. imstande sein, mit Inf.: cote helfantemv kenuhtsamont fehtan deo auxiliante pugnare sufficiunt S 196,24; hierher vielleicht auch, Glosse: kinuhtsamot [nescit laudem cum] suppetit [fugere, qui ad hanc didicit cum deesset anhelare, Greg., Cura 1,9, PL 77,22B] Ernst, Griffelgl. S. 481,63. 2) reichlich vorhanden sein: uparigant upariflezzant canuhtsamont exuberant profluunt abundant Gl 1,130,20 (Pa, ginuhtsamen K). kinuhtsamont [sicut] abundant (Hs. habundant) [passiones Christi in nobis: ita et per Christum abundat consolatio nostra, 2. Cor. 1,5] 765,8 (vgl. Ahd. I,482). ginuhsamunt [dum multa] suppetunt [, dumque agi possunt, ... in cogitatione se animus elevat, et plene in se iram iudicis provocat, Greg., Cura 1,4 p. 5] 2,179,8 (1 Hs. ginuhtsamo). ni si thaz ginuhtsamo iuuar reht mer thanne thero scribaro inti thero Phariseorum, ni get ir in himilo rihhi quia nisi habundaverit iustitia vestra plus quam scribarum et Phariseorum, non intrabitis in regnum caelorum T 25,7. 3) überfließen, überströmen: a) eigentl.: ginuchsaminter [et ecce factus est mihi trames] abundans (Hs. habundans) [Eccli. 24,43] Gl 1,575,26/27 (8 Hss. irgiozan); b) übertr.: im Übermaß vorhanden sein, überhandnehmen: bithiu ginuhtsamot unreht, ercaltet minna managero quoniam abundavit iniquitas, refrigescet caritas multorum T 145,9; c) Glossenwort: kinuhtsamot restagnat [redundat habundat, CGL IV,562,63] 4,17,73 (zu den lat. Bezugswörtern vgl. Krotz S. 549,613). 4) von Personen: mehr als genug besitzen: iogiuuelihhemo therde habet uuirdit gigeban, inti ginuhtsamot omni enim habenti dabitur, et abundavit (abundabit F) T 149,8. 5) jmdn. bereichern (?): kinuhtsamonte [sicut egentes, multos autem] locupletantes [; tamquam nihil habentes, et omnia possidentes 2. Cor. 6,10] Gl 1,766,54 (vgl. Ahd. I,498); oder auf possidentes zu beziehen (dann zu 4)?
Vgl. ginuhtsamen.