Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ginuhtîg adj.
adj., mhd. genühtec, frühnhd. genüchtig; mnl. genoechtich. — Graff II,1013 f.
Nur bei Notker belegt.
ke-nuhtig-: acc. sg. m. -en Np 67,16; nom. pl. m. -e 72,12; c-: Grdf. -] Nb 141,28 [120,19] (-î-); acc. sg. m. -en 142,7 [120,26] (-î-); ge-: nom. pl. n. -iu Np 77,20; acc. pl. n. -iu 16; g-: acc. pl. m. -e Nb 143,10 [121,23] (-î-). 1) reichlich ausgestattet: ih meino den anasihtigen Christum . den hohesten gotes perg . kenuhtigen . berhaften . spunnehaften . ad nutriendos lacte (sc. gratia, vgl. Aug., En.) paruulos montem dei . montem uberem dico Np 67,16. 2) reich, wohlhabend: sie sundige sint . unde doh kenuhtige sint . ioh uuerltrihtuoma habent ipsi peccatores et habundantes . in saeculo obtinuerunt divitias Np 72,12. 3) reichlich, in Strömen fließend: uuazzer liez er uzzer demo steine . so genuhtigiu samoso aha eduxit aquam de petra . et eduxit tamquam flumina aquas [vgl. tamquam flumina, quae de uberibus montium copiosa inundatione procedunt, Cass.] Np 77,16. sid er an den stein sluog unde sar dannanuz fluzzen uuazzer genuhtigiu quoniam percussit petram et fluxerunt aquae et torrentes inundaverunt 20. 4) sich selbst genügend, zufrieden: so nemugen otuuala niomer undurftigen getuon . noh cnuhtigen opes igitur . nequeunt facere nihilo indigentem . sufficientemque sibi Nb 142,7 [120,26]. der rihtuom der sie gnuhtige tuon solta . iro selbero halb . ter tuot sie durftige anderro helfo opes quae putabantur facere sufficientes sibi . indigentes potius faciunt alieno praesidio 143,10 [121,23]; mit Gen.: ter iehtes turftig ist ... ter neist alles tinges nieht cnuhtig qui vero eget aliquo . non est usquequaque sibi ipse sufficiens 141,28 [120,19].
Abl. genuhtigon aostndfrk.; vgl. ubarginuhtigî.