Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gimittithuuerahen sw. v.
sw. v. (zum Ansatz vgl. Riecke, jan-Verben S. 514 f.).
gi-mitti-duerhent: 3. pl. Gl 1,517,62 (M, Göttw. 46/103, Gll. 12. Jh.?).
die Mitte von etw. erreichen (wörtlich ‘queren’): gimittiduerhent [viri sanguinum, et dolosi non] dimidiabunt [dies suos, Ps. 54,24] (9 Hss. gimittifer(a)hen, 1 Hs. ?gimittiuuerdan, 1 gimitten).