Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gilast(a)rôn sw. v.
sw. v., mhd. gelastern; ae. geleahtrian — Graff II,99.
gi-lastoron: inf. O 3,17,23.
gi-lastrot: 3. sg. Gl 2,470,6 (2 Hss.).
Hierher auch (?): ka-lasta: 3. sg. prt. Mayer, Glossen S. 144,17 (Wien 1218, 8. Jh., Gl. 12. Jh.; falls der mehrdeutige Kürzungsstrich für -ota steht); wurde vom Glossator das Deponens nicht erkannt (vgl. u.), dann als Part. Praet. zu last(a)rôn, so Ahd. Gl.-Wb. S. 361. 1) etw. schmähen: sie woltun thar gifuagen, thaz sie nan (Jesus) mohtin ruagen ... thia sina guati gilastoron [vgl. ut ... deriderent eum, Beda u. Alcuin] O 3,17,23; — (über etw.) spotten: kalasta [audivi ego quemdam de praeceptoribus Iudaeorum, cum Susannae derideret historiam ... deinde tantum fuisse otii tribus pueris] cavillabatur [, ut in camino aestuantis incendii metro luderent, Dan., Praef., PL 28,1359 A] Mayer, Glossen S. 144,17 (zur aktivischen Nebenform des lat. Lemmas vgl. Thes. III,1,649,45). 2) (etw.) tadeln: gilastrot [quis erit, qui mille meos] reprehenderit [annos, Prud., Symm. II,84] Gl 2,470,6.