Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
gikunt
[Pa, Kb]):
‚Natur; natura‘(ae. gecynd; vgl.
got. gakunþs [? Bed. unsicher]). Das Wort ist
ein Verbalabstraktum mit dem Fortsetzer des
Suffixes uridg. *-ti- (vgl. Wilmanns [1906–
30] 1967: 2, § 254, 2; Kluge 1926: § 127)
zur Wz. uridg. *ĝenh1-
‚erzeugen‘. S. kunni.
– gikunt²AWB f. i-St., nur Gl. 1,222,22. 267,30
(Kb):
‚Bekanntsein; notitia‘(vgl. got. ga-
kunds
‚Überredung‘). Das Wort ist ein Ver-
balabstraktum mit der Kontinuante des Suf-
fixes *-ti- (s. o.) zur idg. Wz. *ĝneh3-
‚erkennen‘. S. kunnan. – Ahd. Wb. 5, 521 f.;
Splett, Ahd. Wb. 1, 496. 498; Köbler, Wb. d.
ahd. Spr. 405; Schützeichel6 198; Starck-
Wells 210. 848; Schützeichel, Glossenwort-
schatz 3, 388; Splett 1976: 184. 319; Feist,
Vgl. Wb. d. got. Spr. 187; Lehmann, Gothic
Et. Dict. G-32 (beide haben zu Unrecht gi-
kunt1 mit gikunt2 verbunden).