Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gihugtlîh adj.
adj.; ae. gehygdlíc; vgl. mnl. gehoochlijc, gehuechlijc; vgl. auch ahd. gihogtlîh. — Graff IV,794.
ke-huct-lih: Grdf. Npw 101,19; -lich: dass. 14; ge-huct-lih: dass. Cant. Is. 4. — ge-hucti-licha: nom. sg. n. Npw 101,13. 1) des Be-, Gedenkens wert, ins Gedächtnis eingeprägt: nah langera tualo chumest tu, daz uuirt kehuctlich ... uuanda zit chomen ist, daz tu iro gnadest Npw 101,14 (Np memoriale, Npgl keuuahtelich). disiu uuort ... uuerden gescriben ... daz ... unde iz kehuctlih si fone dero chunneskefte in dia chunneskaft 19 (Np memoriale, Npgl namilich). 2) verehrungswürdig: irhuget daz sin (Gottes) namo hoh unde gehuctlih ist in allen sinen uuerchin mementote quoniam excelsum est nomen eius Npw Cant. Is. 4 (Np geuuahtlîh). 3) substant.: gihugtlîhha Andenken: du herro uuerest iomer ... unde uueret daz tin gehuctilicha an allen geburtin memoriale tuum in generatione et generationem Npw 101,13 (Np geuuahtlicha).
Abl. gihugtlîhho.