Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gi-[h]ringen sw. v.
sw. v. — Graff IV,1170.
gi-rinch-: 3. sg. prt. -tun Gl 1,484,61 (M, 2 Hss., 1 Hs. -vn); -rinc-: dass. -tun 62 (M, 2 Hss.); -tin 62/63 (M, 2 Hss.).
Verschrieben: gi-mnta: 3. sg. prt. Gl 2,697,67 (l. girincta (?), Steinm.). 1) (um jmdn.) einen Kreis bilden: girinchtun congyraverunt [circa eam (Judith) universi, Judith 13,16] Gl 1,484,61. 2) etw. zusammenknüpfen: girincta ringa [quam (pharetram) circum amplectitur auro balteus et tereti] subnectit fibula [gemma, Verg., A. V,313] Gl 2,697,67.