Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gierben sw. v.
sw. v., mhd. geerben; mnd. mnl. geerven.
Verschrieben: gi-erun: inf. Gl L 382 (denkbar wäre -uan, -uen, -uon oder -uun, vgl. Gr. I § 94. 106. 109 δ).
als (von Gott) verheißenen, zugedachten Besitz bekommen, erben: gieruan sal [semen eius] hereditabit [terram, Ps. 24,13].
Abl. gierbida.