Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gibulahtîg adj.
adj. — Graff III, 105.
ghi-bulahtigher: nom. sg. m. Gl 1,315,21 (Ja).
zornmütig, zum Zorn geneigt, jähzornig: [hic (Ismael) erit] ferus (iracundus) [homo: manus eius contra omnes, et manus omnium contra eum, Gen. 16,12].