Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
giblâ(i)di st. n.
st. n., junge Nebenform zu älterem giblâida st. f., vgl. Wilm. Gr. 22 § 264,3. Da die betr. Hss. altes -ida durchgängig bewahren, war ein Neuansatz geboten.
ge-blade: nom. sg. Gl 4,127,21 (Sal. b, 12. Jh.). 143,29 (Sal. c, 13. Jh.).
Wehen, Blasen des Windes vom Windhauch bis zum Sturm: flatus aura ventus spiritus procella Gl 4,127,21. flatus 143,29.