Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
getât stf.
1. that. actus, actio gl. Mone 5,343. sumerl. 2,51. ob sie mit ir getâte bewærten ir predigâte Ulr. 744. guotiu rede und guot getât Wigal. 97. der hât diu wort ân getât W. gast. 9,6.
2. gesammtheit der thaten, geschichte. si gesprechent von ir selber getât Iw. 98. man müese von ir getât dâ sagen Wigal. 9168. daʒ sîner getæt iht wære wâr das. 5838. wie sich daʒ verendet hât mit gewârhafter getât Barl. 62,31. der uns Ereckes getât getihtet hât Wh. v. Orl. leseb. 603,16. vgl. 604,22.
3. beschaffenheit. er ist an der getæte wol so beschaffen, daʒ er widerdienen sol, swaʒ er iu ze leide hât gefrumt Lanz. 1641. sô wærens allenthalben alse ganz an ir getæte, daʒ sich ein iegeslîcher möhte lâʒen dran Walth. 31,9. — besonders äußere beschaffenheit, gestalt, ansehen. facies sumerl. 30,5. von aller ir getât an dem lîbe unde an ir wât Iw. 166. — ze aller jungest gescuofe du den man nâch dînem bilde getân, nâch dîner getête Diemer 321,5. der keine mir gelîchet weder an guot ald an getât Lanz. 1003. iwer antlüt ist sô wünneclich und iwer getât sô edelich Flore 3431 S. mensche in menschlîcher getât (tât Pf.) Barl. 66,27.
4. werk, geschöpf. wir ensîn nit sîn getât als der haven des haveners, daʒ man sprichet: daʒ ist des haveners getât myst. 271,22. wir erkennen die getât, die dîn hant geschaffen hât Bon. vorr. 21.