Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
geschrīen st. V.
geschrīen , st. V.
- nhd.
- „geschreien“, schreien, rufen, um Hilfe rufen
- ÜG.:
- lat. clamare PsM
- Vw.:
- s. ane-*, zuo-*
- Hw.:
- s. geschrīgen; vgl. mnl. gescreien, mnd. geschrīen
- Q.:
- PsM, EvSPaul, Minneb, WernhMl (FB geschrīen), Ack, AristPhyll, Diocl, Eheb, Er (um 1185), Georg, Helmbr, HvNst, KvWPant, KvWPart, KvWSilv, KvwTroj, KvWTurn, Kulm, Lanc, Loheng, MvHeilGr, Neidh, Ot, PleierGar, Rab, Reinfr, RosengD, RvEBarl, TürlWh, Urk, UvEtzAlex, UvEtzWh, UvLFrd, UvS, UvTürhTr, Virg, Walth, Wh
- E.:
- ahd. giskreiōn*, giscreiōn*, sw. V. (2), schreien, jammern; s. mhd. geschrīe, ge, schrīen
- W.:
- nhd. (ält.) geschreien, st. V., geschreien, schreien, DW 5, 3968
- L.:
- Hennig (geschrīen), WMU (geschrīen 51 [1261] 2 Bel.), LexerHW 1, 905 (geschrîen), Benecke/Müller/Zarncke II/2, 215a (geschrîe)