Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gerunga st. f.
st. f., mhd. gerunge; vgl. mnd. mnl. geringe; afries. (bi)jeringe. — Graff IV,232.
ker-unka (K), -unga (Pa): nom. sg. Gl 1,50,23; gerunga: dass. Mayer, Griffelgl. S. 57,208.
Verschr.: ge-ruma: acc. sg. S 128,79; -runon: dat. pl. 129,87. 1) Verlangen (?): gerunga muotes Sehnsucht (?): kerunga motes opinatio mentis Gl 1,50,23 (‘Verlangen, Intention’ Splett, Stud. S. 451). 2) heftiges Verlangen, Begierde: gerunga [haec virtus ...] affectus [temperat, Halitg., De vitiis II,10] Mayer, Griffelgl. S. 57,208. (Adam u. Eva) ti dir ... fremede uuaren uon allen unrehlihun gerungon nescientes ullum malum, non concupiscentiae desideria S 129,87; sexuell: (der Elefant) nehabit neheina lihhamhaftiga gerunga concupiscentiam vero carnis minime in se habere dicitur 128,79.