Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
geneaticus n.
* geneaticus , -i m. ( ? -um, -i n. : MLW l. 53) (γενεά per contam. c. genethliacus; cf. Battisti-Alessio, Diz. etim. ital. III. p. 1782 a s. v. geneatico) 1 genethliacus, astrologus – Nativitätssteller, Astrologe : Albert. M. eth. I 635 p. 542,44 oportebit ponere errorem -orum geneaticorum , qui dicunt, quod homines secundum signa nativitatis sunt tales vel tales naturaliter. phys. 2,2,17 p. 125,61 principia dant -i geneatici , quibus praedicantur et praesciuntur tales nativitates. cael. 2,3,5 p. 150,55 alio nomine vocantur electores -i geneatici , eo quod principalius, quod inquirunt per ste…