Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
gelpflîcho
(10. Jh.):
‚einer, der jemanden verhöhnt;. S. gelpf1, -ari. – gelpfheitAWB f. i-
subsannator‘
St., nur bei O und in zwei Gl. des 10. und
11. Jh.s:
‚Anmaßung; arrogantia‘(mhd.
gelf-, gelpfheit). S. gelpf2, -heit. – gelpfherzîAWB
f. īn-St., nur Gl. 2,18,14 (11. Jh.) kelfherzi:
‚Überheblichkeit, Prahlerei; iactantia, petu-. S. gelpf2, herza. – gelpflîhAWB adj., nur
lantia‘
in Erf. Gl. 1 (64, 77; s. auch Sweet [1885]
149 gelpf2 – gelstarS150
1966: 42):
‚anmaßend; arrogantissime‘(ae.
gilplīc). Desubst. Ableitung mit Suffix -lîh
(s. Schmid 1998: 215. 539. 541). Zur Frage
der Zuordnung zum ahd. oder ae. Gl.bestand
s. H. Tiefenbach, FS Hietsch 1992: 120 f. S.
gelpf1, -lîh. – gelpflîchoAWB adv., nur Gl.
2,165,42 (9. Jh.):
‚prahlerisch; iactanter‘(ae.
gilplīce). – gelpfôn? sw. v. II, nur Griffelgl.
im Clm. 6300 (Ende des 8. oder Anfang des
9. Jh.s, bair.):
‚sich anmaßen; arrogare‘(as.
galpon sw. v.; vgl. mhd. gelfen st. v.; mndl.
gelpen st. v.; ae. gielpan st. v.). S. Glaser
1996: 330 f. – Ahd. Wb. 4, 203 f.; Splett,
Ahd. Wb. 1, 295 f.; Köbler, Wb. d. ahd. Spr.
364; Schützeichel6 132; Starck-Wells 196;
Schützeichel, Glossenwortschatz 3, 432.