Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
geilisôn sw. v.
sw. v., mhd. geilsen. — Graff IV,183.
geilisot: 3. sg. Gl 2,571,5 (1 Hs. geil-). 755,14. 1) von Pflanzen: strotzen, schwellen (in üppiger Fülle): geilisot [illa portio ... gloriam virginitatis ostendit: herbis fecunda] luxuriat [, Sulp. Sev., Dial. II,10 p. 192,14] Gl 2,755,14. 2) vom Redner: sich aufblähen, aufblasen, schwülstig sein: geilisot [intonat ventisque eloquii] tumet [, Prud., Symm. II, Praef. 58] Gl 2,571,5.
Abl. geilisunga.