Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gehilfe stv.
1. mit dat. der person. der im wol gehelfen mege fundgr. 1,96. vgl. 115. 119. 121. a. Heinr. 919. Parz. 482,23. 743, 11. 789,17. wol gehalf im daʒ pf. K. 303,19. — daʒ her ime sînes gesichtes wider gehulfe myst. 1,135, 21. daʒ swert gehalf im prîss bejac (accus. oder abgekürzter genitiv?) Parz. 434,30.
2. mit accus. der person. si gehalf mich nie MS. 1, 69. b. sît mich mîn sprechen niht kan gehelfen das. 64. a. waʒ maht si gehelfen daʒ si Nib. 2313,4.