Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
geherbërge swv.
1. nehme herberge. sô geswer ich wol, daʒ niemer man mit willen geherberget ûf daʒ selbe guot MS. 2,208. b.
2. ich geherberge einen bringe einen fremden in einer herberge unter. sine mohten niht geherbergen alle in der stat Nib. 1303,1. 687. 1. mit willigem muote wart er geherberget Gregor. 1708. nu wâren die besten dâ ze wege geherberget nâch ir pflege Er. 2372.