Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gartâri st. m.
st. m.; as. gardari. — Graff IV,252.
kartar-: nom. pl. -e Gl 1,172,25 (Pa); -a ebda. (Ra; zum Eindringen der Formen der a-Stämme vgl. Kögel S. 139). — gart-: nom. sg. -ari O 5,7,46; -eri T 221,4.
Nicht sicher bestimmbar: kartari: nom. sg. oder pl. Gl 1,172,25 (K; Splett, Stud. S. 247 vermutet in K Nichtbeachtung des Numerus; dagegen Schatz, Ahd. Gr. § 310 Plur.).
Gärtner: pflanzare kartare helitores hortulani Gl 1,172,25. siu tho uuanenti thaz iz garteri uuari, quad imo illa existimans quia hortulanus esset, dicit ei T 221,4. si ... giwisso wanta, theiz ... ther gartari wari O 5,7,46.
Komp. uuîngartâri.