Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
garminôn sw. v.
sw. v.; vgl. mlat. carminare. — Graff IV,263.
garmin-: part. prs. gen. sg. m. -ontes (10. Jh.), -untes (3 Hss., 10.—11. Jh.), -antis (12. Jh.), -intis (11./12. Jh.) Gl 1,518,10 (M). — kerm-: 3. sg. -inot Gl 2,40,6 (Sg 143, 10. Jh.); inf. -enon Nc 691,14/15 [6,13/14]; germinantis: part. prs. gen. sg. m. Gl 1,518,13 (M); germen-: part. prs. acc. sg. m. -onten Npgl 5,57; part. prs. gen. pl. -ontôn Np 57,6. 1) (mahnend, warnend, eindringlich) beschwören: garminuntes ł galstruntes [quae (sc. aspis surda) non exaudiet vocem incantantium et veneficia] incantantis [sapienter, Ps. 57,6] Gl 1,518,10 (Hss. z. T. nur garminôn oder nur galstarôn). kerminot [contra quem (sc. ecclesiam)] incantat [Apostolus, cum dicit, metuo ne sicut serpens Evam seduxit astutia sua, sic et sensus vestri corrumpantur, Aug., De genesi contra Manich. 2,26 p. 217] 2,40,6; ther germinônto: Beschwörer, Magier: der ... negehoret die stimma der germenonton . unde diu zoufer . diu fone demo uuisen des listes kesungen uuerdent vocem incantantium (vgl. o. Gl 1, 518,10) Np 57,6. der machot sih touben . daz er incantantem (den germenonten) negehore . der in uzer sinemo loche uuile ferlucchin Npgl 57,5. 2) abfällig: töricht, kindisch daherreden: kermenon chindisliche inuuihtheit agarrire ineptas nugulas Nc 691,14/15 [6,13/14].
Abl. garminôd, germinôd; vgl. auch bigerminôn.