Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
fuotirra st. f.
st. f.; zur Bildung s. Henzen, Wortb., S. 122,11. 155,96. — Graff III, 380.
fuotirra: nom. sg. Gl 2,523,27 (Bern 264, 11. Jh.).
Ernährerin, Amme: diu arga fuotirra [sucum papillae] parca nutrix [derogat, Prud., H. ieiun. (VII) 165].