Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
funtnussî st. f.
st. f.; vgl. mhd. vuntnisse (darunter auch fundnus, vgl. Lexer, Hwb. 3,570); mnl. vonnisse, vond-, vontnisse f. u. n. — Graff III, 535.
vuntnussi (4 Hss., darunter 1 Hs. uv-, 1 uu-), uun-nussi (Göttw. 103, 12. Jh.): gen. sg. Gl 1,700,24. 26 (M).
Darbietung, Veranstaltung (als etw. Ersonnenes?): [ita ut sacerdotes ... festinarent participes fieri palaestrae, et] praebitionis [eius iniustae, et in exercitiis disci, 2. Macc. 4,14] (clm 22 201 irbiotnissî).