Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
frustatim
frustatim (-tra-) adv. 1 in frusta divisim, minutatim – in Stück(ch)e(n) geteilt : Siseb. Desid. 8 -ratim frustratim cadaver trucidatum passim cruentumque relinquitur. Bruno Querf. fratr. 10 p. 51,5 pedes et crura -m frustatim , ut canes solent, totum corpus (sc. monachi) dilaniaverunt (sc. populus Armeniensis) . Visio Godesc. A 58 que (pelliculae) non -m frustatim fracte, sed integre manentes paulatim sunt solute. Acta imp. Winkelm. I 836 p. 645,3 extra domum eiectus inventus est (sc. filius viduae mulieris) ... inhumane -m frustatim incisus. saepe . 2 membratim – von Glied zu Glied : Maurus …