frequentativus

frequentativus, -a, -um.1 gener.: a frequens, assiduus – häufig, ständig: MLWWolfhard. Waldb. prol. p. 144,12 ‘-afrequentativa (frequens Vulg.) meditatio’ mentis meae ‘est afflictio’ carnis (spectat ad Vulg. eccles. 12,12). b creber, constans – wiederholt, regelmäßig: MLWDudo hist. praef. p. 93,20 ut more -ofrequentativo fui apud ... ducem Ricardum ... volens ei reddere meae servitutis officium. 2 t. t. gramm. i. q. repetitionem exprimens, iterativus – Wiederholung ausdrückend, iterativ, ‘frequentativ’: MLWErchanb. gramm. p. 93,11 ea (sc. verba) ..., id est -afrequentativa, quae a supinis dirivantur, fiunt mutatione extremae ‘u’ in ‘o’. p. 93,23 quae (sc. verba) non esse -afrequentativa coniugatio ostendit. al. MLWConr. Mur. summ. p. 30,12 dictamen ... dicitur a verbo -ofrequentativo ‘dicto, dictas’.usu subst. i. q. verbum -frequentativum – ‘frequentatives’ Verb, ‘Frequentativum’: MLWErchanb. gramm. p. 39,16 sic ... ordinantur (sc. formae verbi): meditativa, inchoativa, perfecta, -afrequentativa. MLWGodesc. Saxo gramm. 2 p. 432,17 a ‘salo’ ... venit -umfrequentativum ‘salto’.Wellhausen