Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
frangens adi.
adi. 1. frangens, -entis.1 qui dividit – einer der teilt:in cognomine F-sFrangens panem (‘Frangipani’, cf. LexMA. IV. p. 688sq.): MLWTransl. Annon. 3 p. 8,22 Otto illustris F-sFrangens panem Romanorum nobilissimus. MLWBurch. Ursb. chron. p. 124,10 de familia eorum, qui dicuntur F-esFrangentes panem. 2 fuscus – dumpf tönend: MLWCymbala III 8 quod metallum, de quo flari debet cimbala, debet fieri ex cupro vel stagno, ut ita, quod quarta pars ... sit stagnum et non amplius, ne multum sit cymbala -ensfrangens, neque nimis parvum, ne sit cymbala tinniens.