Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
framkumft st. f.
st. f. — Graff IV, 676.
fram-chumft: nom. sg. Gl 1,230,36 (R). 2,279,1 (M, 2 Hss., 1 Hs. frā-, 1 -v-). I 33,12; dat. sg. -] i 36,9. 13; -cunft: nom. sg. Gl 3,5,33 (Voc.); gen. sg. -]e 2,27,30; -chū::ft (dies am Rande): acc. sg. 4,331,12 (Prag, Domkap. O. 83, 8. Jh.); fran-chunfti: gen. sg. 2,771,34; verstümmelt: fram-cunf..: gen. sg. Tiefenbach, Aratorgl. S. 58. 1) Nachkommenschaft: framcunft proles Gl 3,5,33. framchunft [sed experimento didicimus ex tali coniugio] sobolem [non posse succrescere, Greg., Ep. XI, 56 a p. 335] 4,331,12, wohl auch framchumft progenies 1,230,36. 2) Geschlecht, Stamm, Volksstamm: framchumft [in] tribubus [Israel, Greg., Hom. I, 7 p. 1460 = 1. Reg. 15,17] Gl 2,279,1. in dheoche ist chiuuisso zi firstandanne framchumft per femor enim genus intellegitur I 33,12. fona Dauides framchumfti ex David ... stirpe 36,13, ähnl. 9. 3) Natur, angestammtes Wesen: framchunfte [(quid) homicida ... lingua] naturae [percussit iter? Ar. I, 195] Gl 2,27,30. 771,34. Tiefenbach, Aratorgl. S. 58.